Hij lag alleen naast een dump.

In het hart van India trok het Butterfly Effect-team de straat op. Vijf motoren. Vijf rijders. Vijf open harten — luisterend naar de stille noodkreten die zo vaak ongehoord blijven.

Toen kwam de oproep binnen. Een man die alleen lag naast een plastic afvalberg aan de rand van de stad. Bewegingsloos. Met pijn. Nauwelijks volhoudend.

Zijn naam was Rohan. Hij lag op verfrommeld plastic, leunend tegen een rand, met een ernstig gezwollen been dat in oude lappen was gewikkeld en een diepe open wond vertoonde — duidelijk geïnfecteerd.

Dus knielden we naast hem neer. We stelden ons voor. We spraken zachtjes. We lieten hem weten dat hij niet alleen was. Langzaam veranderde er iets.

We tilden hem voorzichtig van straat. Wasten hem. Knipten zijn haar. Gaven hem een goede scheerbeurt.

We hebben hem gevoerd. We hebben ervoor gezorgd dat hij water binnenkreeg. En toen hij stabiel genoeg was, belden we een ambulance.

We hebben al zijn ziekenhuisuitgaven vergoed. We hebben zijn antibiotica en pijnstillers gekocht. De artsen hebben de wond grondig schoongemaakt, een volledig herstelplan opgesteld en ervoor gezorgd dat hij voortaan toegang zou hebben tot de benodigde medicatie.

Hoewel de oude breuk niet meer kon worden hersteld, konden we voor Rohan een rolstoel kopen. We gaven hem ook voedsel en financiële steun om hem de komende maanden te helpen overleven.