Net op tijd: Rohans been redden – en zijn hoop

In het hart van India was het team van Butterfly Effect volop in actie.

Onze verkenners waren op pad, zwierven door de straten en speurden naar mensen die hulp nodig hadden  vijf fietsen, vijf rijders en vijf open harten, klaar om gehoor te geven aan de stille kreten die maar al te vaak ongehoord blijven.

En toen kwam de oproep binnen.

Er was een man die alleen, immobiel en gewond was  hij lag naast een plastic afvalstortplaats aan de rand van de stad.



🚨 De redding

We kwamen onmiddellijk in actie. Toen we ter plaatse aankwamen, vonden we hem. Hij heette Rohan en zijn situatie was ernstig. Hij lag op een verfrommeld stuk plastic, leunend tegen een rand, met niets anders dan de kleren die hij droeg.

Zijn been was ernstig opgezwollen, omwikkeld met oude lappen, en had een diepe, open wond die duidelijk geïnfecteerd was.

Aanvankelijk aarzelde hij om onze hulp te aanvaarden  hij was teruggetrokken, bang en duidelijk gebroken door het leven. 

Zijn ogen vertelden het verhaal: hij had de hoop opgegeven.



❤️ Een sprankje hoop

Maar we knielden naast hem neer. We stelden ons voor, legden uit wie we waren en nodigden hem langzaam en voorzichtig uit om een beetje liefde te aanvaarden. En met een lichte knik… stemde hij toe.

We tilden hem van de straat, maakten hem schoon, knipten zijn haar en gaven hem een goede scheerbeurt. Daarna gaven we hem eten en water en besteedden we aandacht aan zijn emotionele toestand. Zodra hij voldoende gestabiliseerd was, belden we een ambulance.



🏥 Het ziekenhuis

Toen we in het ziekenhuis aankwamen, waren de artsen zichtbaar geschokt. De wond was veel erger dan we hadden gedacht  de infectie had zich door zijn been verspreid, omhoog naar zijn dij en omlaag naar zijn kuit. De arts vertelde ons dat Rohans been geamputeerd had moeten worden als we nog een paar dagen hadden gewacht.

Rohan vertelde zijn verhaal: op een nacht, terwijl hij op straat sliep, was een tuk-tuk per ongeluk over zijn been gereden. Zijn linkerbeen was gebroken. Omdat hij geen toegang had tot medische zorg, was het op een verdraaide, onnatuurlijke manier beginnen te genezen. Erger nog: de eerste wond door het ongeluk was veranderd in een open wond, die in de hitte en het vuil was gaan etteren en een broedplaats voor bacteriën vormde.



Hij had geen pijnstillers. Geen eten. Niemand.

Maar deze keer was er hulp gekomen.

💊Een tweede kans

Wij betaalden de ziekenhuiskosten. We kochten al zijn antibiotica en pijnstillers. In het ziekenhuis werd de wond grondig schoongemaakt, met jodium gespoeld, geïnfecteerd weefsel verwijderd en verbonden. Ze stelden een volledig schema met tabletten op voor zijn inwendige en uitwendige infectie  en wij zorgden ervoor dat hij kon terugkomen en de medicijnen kon blijven krijgen die hij nodig had.

Hoewel er niets meer aan de oude breuk van zijn been kon worden gedaan  die was al in de verkeerde stand vastgegroeid  konden we Rohan wel een rolstoel kopen. Ook gaven we hem voldoende eten en financiële steun om de komende maanden door te komen.

We vonden hem precies op tijd.



De arts zei het zelf: als we zelfs maar een paar dagen later waren geweest, zou zijn been geamputeerd zijn. En in India zie je dit maar al te vaak: amputaties als gevolg van onbehandelde infecties, slechte hygiëne en gebrek aan toegang tot gezondheidszorg.

Rohans leven had kunnen eindigen of voor altijd kunnen veranderen  maar in plaats daarvan kreeg hij een tweede kans.

🦋 Het vlindereffect

Één daad van vriendelijkheid, één moment van ingrijpen, kan iemands leven volledig veranderen.